In de huidige onderling verbonden wereld wordt identiteit niet langer gevormd door één enkele cultuur, taal of traditie. In plaats daarvan ontstaat ze door beweging, uitwisseling en persoonlijke ervaring. Het CIAO 2.0-project komt voort uit deze realiteit en gebruikt Italiaans cultureel erfgoed om te onderzoeken hoe het verleden de hedendaagse identiteit blijft beïnvloeden.
In plaats van erfgoed als iets afstandelijks of onaantastbaars te behandelen, moedigt het project jongere generaties aan om ermee te interageren, het te herinterpreteren en het via taal, kunst en storytelling eigen te maken. Zo wordt erfgoed iets dat geleefd wordt in plaats van enkel herinnerd. Deelnemers beginnen zichzelf te zien niet als externe waarnemers van cultuur, maar als actieve deelnemers aan de voortdurende evolutie ervan. Deze aanpak bevordert ook een sterker cultureel bewustzijn en verantwoordelijkheidsgevoel in een snel veranderende samenleving.
Jongeren opnieuw verbinden met cultureel erfgoed
In de kern is CIAO 2.0 een project over educatie en herverbinding. Via workshops, digitale platforms en gezamenlijke activiteiten verbindt het taal leren met culturele ontdekking.
Deelnemers ervaren Italiaans erfgoed niet alleen door het te bestuderen, maar door het te gebruiken: vertalen, bespreken, aanpassen en omvormen tot hedendaagse vormen. Deze dynamische aanpak maakt cultuur relevant en levend in plaats van historisch en ver weg. Het helpt jongeren cultuur te zien als iets dat in het dagelijks leven aanwezig is en niet alleen in schoolboeken.
Het versterkt ook het taalvertrouwen, omdat taal een instrument wordt voor culturele verkenning. Door collectief creatief werk ontwikkelen deelnemers zowel samenwerkingsvaardigheden als cultureel bewustzijn. Leren wordt interactief, gedeeld en persoonlijk betekenisvol.
Kunst als levende ervaring
Naast academisch leren benadrukt het project culturele betrokkenheid als een actief proces. Erfgoed wordt niet gezien als een vast archief maar als iets dat kan worden verkend, bevraagd en heruitgevonden.
Deze benadering geeft deelnemers een gevoel van eigenaarschap over cultureel erfgoed, waarbij ze het zien als iets dat zij mee vormgeven in plaats van enkel erven. Het opent ruimte voor meerdere stemmen, perspectieven en ervaringen binnen een gedeeld cultureel kader.